Deel 2 Reisverhalen

14 september 2015

14 september 2015 Najera - Naar huis

 
Plan is gewijzigd. Gisterenavond na het eten bij busstation gezien dat er een bus rechtstreeks naar Madrid gaat in 4 uur. Vandaar probeer ik een vlucht te boeken naar Nederland. Zal dit proberen in een reisbureau.
 
Gisterenavond de spullen nagekeken om te kijken wat Louise nog kan gebruiken op haar Camino en ik heb overbodige ballast weggegooid.
De laatste nacht samen waren we beiden erg onrustig, ik denk allebei overdenkend dat onze wegen zich scheiden en hoe dat zal gaan. Gaat Louise het alleen redden? Ik verwacht van wel, met handen en voeten komt ze een heel eind, want ook met Engels kom je hier nergens. Als haar lichaam en hoofd goed blijven zal ze 9 oktober in Santiago aankomen, had ze al berekend. Daar kan ze dan nog in de huiskamer die Nederlanders bezetten tot 15 oktober navraag doen hoe zij terugkomt naar Nederland. Zij gaat haar oorkonde zeker halen!
 
Vanmorgen nog samen een ontbijtje genomen in een barretje, toen afscheid genomen wat toch nog wat tranen teweegbracht bij mijn schoonzus. Ik kon me nog net goed houden, maar ik vond het wel een akelig gezicht toen ik haar alleen verder zag lopen, ik voelde het toch een beetje als in de steek laten.😒
 
Het is al een avontuur om een bus te nemen, want er staat nauwelijks info en er werd mij verteld dat ik gewoon elke buschauffeur moet vragen waar hij heen gaat. Aldus gedaan, maar toen kwam er netjes een bus aanrijden met Madrid erop en de chauffeur kwam gelijk naar buiten en riep het ook nog om. Rugtas onderin en een kaartje gekocht van € 16,47 en dat voor een reis van ik schat een kleine 400 km. Kom daar in Holland maar eens om. Hele reis op een droogje gezeten, want mijn flesje water zat nog in mijn rugzak. Gelijk wat geleerd, vanmiddag alvast wat ingeslagen voor morgen en voor in het vliegtuig.
Ik heb via internet reis geboekt, want ik heb geen reisbureau gezien en niemand kon mij dat wijzen. Zit nu lekker in een Ibis-hotel, vannacht lekker slapen en morgen op mijn gemak richting vliegveld met de metro, kaartje is gekocht en ik moet 2 keer overstappen, een metromannetje kon mij dit wel wijsmaken met een plattegrond van de metro.
Ga 19.50 vliegen, dus de hele dag de tijd om het te vinden, want de stad Madrid is voor mij een maatje te groot in mijn eentje.
 
Zo eindigt mijn avontuurlijke pelgrimsreis in Najare, via Madrid naar huis. De teller staat voor mij op 1761 km totaal vanaf huis. 
Morgenavond weer lekker bij Rien.
 
Ik heb net bericht van Louise gehad, het gaat prima met haar. 
Wil iemand haar nog verder volgen?

 

Ochtendnevel

13 september 2015

13 september 2015  Navarrete - Najera. 18 km

 
Gisterenavond een pelgrimsmaaltijd in de aubergue voor € 8,00: 
Pasta met pesto, salade, yogurt, wijn en water. Ontbijt voor € 2,50
 
Daarna nog even het stadje in, was groot feest, heel druk, waarschijnlijk een katholiek feest. Wel gezellig. Het weer is goed vandaag, bewolkt en niet te warm en daar straks regende het zelfs even, toen we net even op bed lagen.
 
Nu even over mijzelf, ik heb het al een poosje moeilijk, een lullig, klein blaartje onder het eelt van mijn ene voet, een klein teentje dat een beetje ontstoken lijkt en daarbij mijn bovenbeen, het lijkt wel of er een binnenbrand in woedt. Al direct na een paar dagen had ik weer het slapende gevoel daarin, maar de laatste paar dagen wordt het weer erger, ondanks een paar kleine etappes (voor mij). Vandaag of morgen krijg ik er steken in en dan is het direct afgelopen,net als vorig jaar.
Al deze ongemakken breken me op.
 
Ook mis ik de spirit die Louise heeft om Santiago te halen. Zij heeft er echt lol in, terwijl ik denk: was ik er maar vast. En het is juist de bedoeling om te genieten van het onderweg zijn.
Elke dag weer al dat gedoe in die herbergen, afgelopen nacht even een tweepersoonskamer gehad, heerlijk geslapen, maar nu hebben we een bovenkamer in een stad met 9 bedden, er waren 2 mannen en wij. 
Maar toen ik aan het douchen was is er een oudere man bijgekomen, precies naast mijn bed en die ligt nu al te ronken, dat belooft weer wat voor vannacht. Totaal geen privacy, behalve je bed, maar dat been is nog het ergste.
 
Bovendien hou ik mijn schoonzus erg op, zij zou elke dag wel 30 km kunnen lopen, dus ik heb vandaag besloten om eerder huiswaarts te komen. Ik zie nog wel wanneer, probeer nog naar een grote stad te lopen, Burgos is de eerste, maar dat is nog ongeveer 90 km of een keer de bus te nemen daarnaar toe.
En zie dan weer thuis te komen. Ik mis ook mijn mannetje meer dan vorig jaar.
 
 
Ruïne van hospitaal 12e eeuw van St. jean d'Acre

12 september 2015

12 september 2015. Sansol - via Logrono (bus) Navarrete 13 km

 
Vandaag dus weer met de bus richting Logronõ, heb op internet winkel gevonden voor rep. telefoon, winkel gaat om 13.45 uur dicht op zaterdag. Hopelijk gaat dit lukken.
Louise gaat dus deze keer 33 km lopen, ze is niet te stoppen en ik 13 km. Ik heb wel de refuge besproken voor de zekerheid.
 
Gisterenavond maakte Louise een klapper met haar ipad in haar handen, ze struikelde over een opstapje en de ipad vloog door de lucht en ze lag languit. Maar, alles werkt nog wonder boven wonder.
 
De bus zat vol pelgrims die of ook een stuk met de bus doen of weer naar huis gaan want er was daar ook een treinstation. Ook een paar bekenden gezien, geen idee of ze door gaan of niet. En een oud Frans echtpaar die een paar dagen geleden bij ons op een kamer sliepen, stapten halverwege in Viana uit. Ben trouwens wel de rubberdop van mijn stok kwijtgeraakt in de bus, alle tassen en stokken moeten onderin, het zijn tourbussen.  Logrono is een flinke stad en ik heb hem aardig doorkruist. Een tochtje kost heel weinig, vandaag € 2,30 en gisteren € 1,80, in Nederland kom je niet eens de bus in voor dat geld.
 
Wat trouwens ook heel goedkoop is hier, de benzine: € 1,14.
 
De winkel gevonden, maar op zaterdag wordt er dus niet gerepareerd, helaas. De stad uit gelopen en 13 km naar eerst volgende dorp Navarette. Het is weer erg warm, maar vooral vochtig, daar heb ik met die luizige 13 km meer last van gehad dan Louise met haar 33 km, wat een kanjer is dat toch. 
De route was weer vrij vlak, ook een heel lang betonnen pad vanuit de stad die zeer intensief wordt gebruikt door de stedelingen. Aan het eind was een recreatiegebied en een groot meer waar ik voor het eerst zwanen en eenden heb gezien. Ook zwarte roodstaart, putters, koolmees, torenvalk gespot.
 
We wandelen nu door het land van de Rioja-druiven.
 
Tine, de Turkse dame vandaag weer gezien hoor met haar witte rokje en leuk dat je weer nieuwe plannen met je tuin gaat maken, goed hoor.
We hebben nu ongeveer 180 km van voor de Pyreneeën afgelegd en het totaal in Spanje is bijna 800 km. 
Totaal al bijna 500 vanaf 20 augustus, maar Louise doet er meer, ik smokkel met de bus.
Venkel langs de kant

11 september

11 september 2015      Ayegui - Sansol  7 km

 
Ik ben terug gelopen naar Estrella voor reparatie van mijn iphone, helaas, dat kon daar niet. Dan morgen maar proberen in Logrono. Ik ben nu met de bus naar Los Arcos gegaan ongeveer 20 km verder, zit nu lekker aan de koffie en Louise loopt dit traject, kan ze een keer lekker doorlopen zonder op mij te hoeven wachten. Onderweg regelmatig pelgrims zien lopen. Zie ik hier de IJslander van 2 dagen geleden, heeft dus 20 km meer gelopen in 2 dagen.
Er zat ook 1 van de Spaanse meisjes in de bus, zij is ook uitgestapt, ze heeft het erg moeilijk. De bus kostte maar € 1,80 voor  20 km!
Ik ga nu ongeveer 7 km lopen en ga vast proberen een mooie refuge te vinden voor de komende nacht, hoop wat mooier dan afgelopen nacht.
Gevonden, een kleine met 26 bedden, er waren er al 22 gereserveerd, maar wij kregen 2 enkele bedden, dus geen stapel deze keer. Het is een leuk oud huis, mooi ingericht en we kunnen voor € 8,00 eten vanavond. Er is ook een groot voetenbad buiten voor vermoeide voeten.
Ik was hier 12 uur en Louise kwam al voor tweeën aanlopen.
Het is wel sterk, heb ik een keer niet gewandeld, is het een zo goed als vlakke etappe en ook niet warm, weinig zon en frisse wind.
Heb me al warm aangekleed, leuk terrasje buiten. Hopelijk blijft het nog een beetje lekker om daar te vertoeven.
Hier hangt de was van iedereen

10 september 2015

10 september 2015  Puente de Reina - Ayegui  24 km

 
Heerlijk gegeten gisterenavond met een pul rosé erbij voor 1 tientje.
Goede bedden, alleen jammer dat de Koreanen ons om 5.15 al wakker maakten met hun keiharde gepraat en de lamp aan. Ze sliepen in een zaaltje tegenover maar de bovenkant is open dus!
 
Nog even een toevoeging op gisteren: en Ierse dame uit Dublin komen we ook elke keer tegen. En een vrouw uit de USA die een schoonzoon heeft uit Tilburg.
En in St Jean P.de Port ontmoeten we al een Canadees meisje die haar moeder en vriendin bij zich heeft. Zij vond ons erg stoer dat we uit Holland zijn komen lopen, zij noemde ons gelijk friends.
Elke keer als we haar tegenkomen is het: hi friends, how are you?
Maar sinds gisteren hebben we haar niet meer gezien.
 
Nu wat over Spanje, ik vind het tot nu een mooi en schoon land, ik was niet eerder hier. De dorpjes zien er pittoresk uit, meestal bovenop een flinke heuvel, dus altijd stijgen, ik kom hijgend boven en dan staat Louise al fris en fruitig op mij te wachten om verder te lopen.
Het sanitair vind ik ook erg goed. Heel anders dan in Frankrijk, daar gooien ze er met de pet naar.
Het laatste gedeelte in Frankrijk vond ik wel een rijk gedeelte en ook Spanje ziet er hier erg rijk uit m.i.
We lopen weer langs wijngaarden, olijfgaarden en ook nog steeds gele zonnenbloemen.
Enige rectificatie is inmiddels op zijn plaats, want we zitten nu in een voorstadje van Estrella, wat bij ons wel erg armoedig overkomt. Behalve de echte oude stad, die is prachtig met mooie oude huizen met leuke balkonnetjes en geplaveide straten. Het lijkt wel of dit speciaal voor de Camino zo mooi is.
Ook de refuge is een hemelsbreed verschil met gisteren. Oud spul in een oude sportzaal, gelukkig maar voor 1 nacht.
 
We lopen soms langs smalle paadjes waar veel venkel en andere kruiden staan, daar komen heerlijke geuren vanaf.
 
Helaas vanmiddag mijn telefoon laten vallen op straat, glas kapot, ik weet nog niet of ik dat kan laten maken. Dit is toch wel een vervelend probleem voor mij. Ik weet dus niet of ik hem kan blijven gebruiken, en of dat gerepareerd kan worden terwijl ik wacht. 
Albergue (herberg) Apostel, hier slapen we vannacht
Bovenop de alto del Perdón

9 september 2015

9 september 2015 Pamplona - Puenta de Reina 23 km

 
Vandaag eens ander nieuws, wat over de ontmoetingen en de mensen die we tegenkomen.
De Turkse dames zien we elke dag, de ene heeft last van haar knie, dus zij heeft gisteren bij de Pharmacie 2 bandages gekocht voor de knieën, crème, pijnstillers enz. Ze wilden naar Santiago in 30 dagen, we zijn benieuwd.
Verder komen we elke dag mensen van allerlei pluimage tegen: de 2 Duitse mannen waarmee we aan de maaltijd zaten in Roncesvalles. 
De ene is héél groot en praat niet, de andere wist 3 weken geleden nog niet dat hij ging lopen, maar ging met de grote mee, het zijn collega's.
Veel Koreanen die voor ons dus onverstaanbaar babbelen met elkaar, het lijkt wel een buslading die met elkaar begonnen zijn. Zij hebben allerlei dingen mee om zelf te koken als dit mogelijk is.
6 Spaanse jongedames, die in het begin het hoogste woord hadden, maar nu toch wat rustiger worden, er lopen er steeds 4 voorop en 2 erachteraan, ook 1 met bandage inmiddels. Zoals best veel andere mensen.
Sandy en David uit de USA, Kentucky, hebben we ook een keer de tafel mee gedeeld tijdens een maaltijd in een restaurant, zij loopt erg moeizaam ook met bandage.
Nog een Koreaan (denken wij), hij loopt langzaam maar neemt minder rust, dus wij passeren hem steeds en dan zwaait hij met zijn handje, zoals Beatrix altijd deed. Hij wisselt ook steeds zijn sokken om.
Een vrouwtje dat alleen loopt zien we ook al dagen, ook langzaam maar wel doorlopend als wij rusten, zij heeft heel grote schoenen aan en ze draagt de hele dag lange broek, fleece en ook haar jack nog om, terwijl het vandaag 26 graden was. Wij noemen haar grootvoet of Bigfoot. We zagen haar vandaag teruglopen, ze had haar stokken ergens vergeten, maar gelukkig niet zo ver.
Tijdens een rust vandaag praatten we met een Deen, was ook leuk, hij verstaat in grote lijnen wat wij zeggen als we samen praten, dus toch een beetje opletten wat we zeggen, hij vertelde dat er net 2 minuten daarvoor een Nederlandse jongedame was vertrokken van het terras.
 
We hebben vandaag een colletje gehad die naar 770 mtr ging, de Alto del Perdón, ik zal proberen de foto erbij te doen, dit is een bekend punt op de route, hier staan allemaal ijzeren, roestige beelden, er worden constant plaatjes van geschoten met de mensen erbij in allerlei standjes. Op die col wierf een vrouw voor een hostel in Puenta de la Reina, waar wij wilden overnachten, dus besproken bij haar, onderste bedden gevraagd. We slapen en eten hier voor € 20,00 pp, er is ook een camping en een zwembad bij, helaas geen badpak bij ons. Het is een heel groot gebouw, plaats voor 100 mensen, maar het ziet er prachtig en schoon uit. We hebben een zaaltje van 8 bedden, mooie douches en de wijn is maar € 1,00. Dus dat belooft wat.
Maaltijd is besteld.
De hostel staat bovenop een berg en we hebben aan alle kanten uitzicht over de bergen, het is schitterend.
Er staan hier best veel albergues onderweg, maar of dat steeds zo blijft, vragen we ons af.
 
Het leek vandaag of we dicht bij huis waren, we wandelden nl. onder de rook van de A12.
 
 Net ook nog even de zege van Tom Dumoulin gezien, dat gaat beter dan in de Tour.
 
Herfststijloos in hetbos

8 september 2015

8 september 2015 Zubiri - Pamplona. 23 km

 
Na een rumoerige nacht om 8.15 uur op pad na eerst nog een bakkie bij de bar. Mijn onderbuurvrouw was erg bewegelijk en onze bedden piepten als gekken.
Afgelopen dagen het thuisfront aan de lijn gehad, Rien zorgt samen met Oda en Brigitte dat de tuin verzorgd wordt en ook de oogst wordt verwerkt. Mijn Pa ook gebeld, vond hij erg fijn, zus Cora weer sterkte gewenst met opnieuw een operatie, zo, nu weer verder met mijn camino naar Santiago. 
Voor Tine, we hebben vandaag in grote lijn de N 135 richting Pamplona gevolgd.
We houden maar mooi weer, vandaag weer ongeveer 23 graden in de middag, ochtend en avond worden wel frisser. Maar we vinden onszelf wel bofkonten met zulk weer.
Het was vandaag een gemakkelijke etappe volgens het boekje. Vrij vlak, maar wat zij vlak noemen vinden wij nog erg stijgen en dalen, alleen zijn die stukken korter als op de zware etappes.
De ene Turkse dame heeft het moeilijk, zere knie, de andere, net een pop, zo mooi, huppelt alsof ze winkelt. We komen steeds veel dezelfde mensen tegen. Het waren ook veel soort geitenpaadjes door bossen langs hellingen. Onderweg stond er een man wat producten te verkopen, een appel genomen voor € 0,80.
Gisterenavond via booking.com een hostel besproken in Pamplona omdat het een grote stad is en dit idee kregen we van een stel Amerikanen. Heeft goed uitgepakt, we zitten nu heerlijk na een eigen douche op bed ons stukje te schrijven. Zonder allemaal andere mensen om ons heen en gaan straks om de hoek een hapje eten.
En dat voor € 34,00 voor samen.
 
Onderweg bij een bar met terras koffie op, dat heet hier Americano, anders krijg je een espresso. Het was er erg druk, dus Louise stond lang in de rij en een poosje later kwamen we weer een barretje tegen waar bijna niemand was, dat is wel jammer.
We zijn dwars door de oude stad Pamplona gewandeld, er waren wat winkels open maar ook veel dicht. (15 uur in de middag)
Op een gegeven moment liepen we ineens achter 5 monniken aan, zij hadden allemaal een klein rugzakje, lopen ze ook de Camino??? 
 
We zijn weer 23 km dichterbij ons doel en hebben inmiddels ongeveer 400 km afgelegd n 20 dagen, een mooi gemiddelde.
Refuge in Roncesvalles, oud klooster waar Nederlandse vrijwilligers werken

7 september 2015

7 september 2015 Roncesvalles - Zubiri. 21 km

 
Gisterenavond een pelgrimsmaaltijd gegeten met 100 andere mensen, we zaten aan tafel met 2 Duitse mannen en een IJslands echtpaar. Daarna lag ik vroeg op bed, nog wat gelezen maar bij mij ging het lichtje tegen half 10 uit.
Het was vroeg dag in de slaapzaal de eerste wekker ging 5 uur. Wat een gerommel maar met mijn oordoppen in dommelde ik lekker verder tot half 7.
Voor het ontbijt in de rij in een restaurantje, 1 boterham, jam, boter, jus en een koffie. Dit hadden we om een uurtje of 8 binnen, zodat we weer verder konden met de tocht.  Je loopt hier zo'n beetje een groot deel van de dag met veel dezelfde mensen, nu eens voor en dan weer erachter. Vanmiddag vroeg een Canadese vrouw of wij die Nederlanders zijn, want we zijn de enigen. Er wordt dus al over ons gepraat. Het was nog wel erg koel vanmorgen, we schatten 12 graden, maar later werd het beter en nu schijnt het zonnetje nog steeds volop. 
We liepen vandaag veel door bossen en ook door leuke Spaanse dorpjes, waar we koffie met wat lekkers konden kopen. Op de rustplaatsen is het best druk, maar wel gezellig. Ook weer aardig wat geklommen en gedaald. Waar wij meestal over lopen is niet te vergelijken met een Nederlands wandelpad, het is bijna voornamelijk uitgesleten beken met allemaal steen, rotsen en gruis, elke stap is ongelijk en je moet weloverwogen lopen. Maar het gaat goed met ons beiden. Ook veldjes met herfststijloos gezien.
Vannacht weer in een herberg van de gemeente voor € 8,00 slapen, met 1 douche waar gelijk de wc en wasbak is voor misschien wel 36 mensen. Zal dringen worden morgenochtend.
Zo maar weer eens kijken waar we wat te eten kunnen scoren.
Deze slang zagen we ook onderweg

6 september 2015

6 september 2015 Saint Jean Pied-de-Port - Roncesvalles  27 km

 
We zijn de Pyreneeën over! Dus in Spanje.
Dit heeft ons de nodige energie gekost. Wat waren we moe toen we aankwamen bij een refuge waar dus 420 mensen terecht kunnen. Echter, de eerst aangekomenen krijgen een sterren-onderkomen en iedereen die later komt krijgt steeds wat minder, wij hebben een bed in de kelder in een nis waar 6 stapelbedden staan (zonder trapjes)  dus Louise weet nog niet hoe ze dit vannacht zal doen, de douches zijn in een portcabin alsook ik geloof1 wc voor heel veel mensen. We kunnen gelukkig nog wel een pelgrimsmaaltijd krijgen voor €10,00 (ben ik net wezen bespreken). De mensen die nog later komen kunnen dan nog in een portcabin slapen ook. Dus de mensen die je midden in de nacht 
wakker maken hebben de beste bedden in de volgende plaats.
 
Wij vertrokken tegen half 7 dan zou de bakker opengaan, helaas, hij kwam maar niet, dus gestart, het leek de vierdaagse wel, wat een volk, veel Canadezen, Spanjaarden, Japanners, Koreanen, een enkele Duitser, 1 fietsende Belg en geen een Hollander, behalve wij dus.
Het was nog donker, we hebben dus de zon op zien komen, de hele tocht in het Franse deel was werkelijk schitterend, er was nog veel damp over de bergen, ook veel bewoning, veel vee.
Het eerste deel was erg steil, later werd het nog veel steiler, bij een hut op 8 km hebben we een sandwich met koffie genomen, wat erg goed smaakte en ook hard nodig was. Daarna was er niets meer te koop, behalve bij een auto die het een en ander verkocht, maar toen hebben wij bouillon gemaakt. Het was de hele dag omhoog, steil omhoog, nog steiler omhoog en soms wat naar beneden, alleen de laatste paar km hebben we gedaald, dit was meest op een rotspad waar bij regen alles wegspoelt. Dit is dus heel intensief afdalen om vooral niet te vallen. Het was een zeer vermoeiende dag en ik was blij bij de finish dat ik het gehaald had.
 
Ook heel veel heel grote roofvogels gezien, Arenden? Gieren? geen idee, ik heb veel foto's gemaakt, maar ik weet niet of er wat op te zien is.
We zijn van 200 meter tot 1400 meter gestegen en daarna weer naar 900 meter gedaald. Maar mijn benen hebben zich voorbeeldig gedragen, maar wat was ik moe. 
Nou, straks maar lekker eten hoop ik en dan het bed in.
Voor de ingang vande citadel, oude stad St. Jean Pied-de-Port

5 september 2015

5 september 2015. Lacarre- St. Jean Pied-de-Port. 9 km

 
Wat hebben we allebei heerlijk geslapen en dat in een tweepersoonsbed! Pas om 8 uur ontbijt omdat we maar 9 km hoefden te lopen. Onderweg zagen we een koe die net gekalfd had, ze likte het kalf schoon, het was direct langs de weg en zonder een boer erbij. Zo mooi om te zien dat het zo ook kan. Halverwege was er al een bar waar we koffie dronken, (een van de lekkerste tot nu toe) en we konden wifi gebruiken, dus even de mail gecheckt. Hopelijk vanavond in St.P de P ook, zodat we jullie weer op de hoogte kunnen brengen van onze wetenswaardigheden. Het was een bijna vlakke etappe, het begon vrij koel, dus voor het eerst een poosje met ons fleecevest aan. 
Maar het weer is nu fantastisch, ongeveer 20 graden met af en toe zon en mooie wolken. Om ongeveer 12 uur liepen we stad in, het is een citadel met grote stadsmuren, heel stijl naar boven en naar beneden, mooie oude keitjes, een grote, oude kerk beneden bij het water, gaan we straks misschien nog even bekijken, ook veel toeristen en souvenirwinkeltjes. Dus veel commercie. In de stad hebben we op zijn Frans een menu voor pelgrims gegeten, 3-gangenmenu tussen de middag, (nog even zonder wijn). 
Na een poosje in de rij te hebben gestaan voor een plaatsje in de refuge, mochten we naar de slaapzaal, er staan 5 stapelbedden per zaal, dat valt mee, wel 2 toiletten voor een paar zalen. Naast ons slapen 2 Turkse dames, zij beginnen hier hun camino ter ere van hun 15-jarige vriendschap, ze werken in Egypte in een hotel voor TUI-travel. We leuk om ze te zien rommelen, ze dragen echt van alles mee.
De ene dame draagt een lange, witte, katoenen rok, vrij onpraktisch lijkt ons en ze maakt constant selfies.
We zijn geïnstalleerd en gaan straks wat boodschappen doen voor de grote etappe van morgen, 27 km om de Pyreneeën te passeren.
Morgen zal het vroeg dag zijn, wij zijn de enigen op slaapzaal die al een poos lopen, de rest begint pas morgen aan hun camino.

 Dames van de witte tornado, allemaal de hartelijke groeten van ons beiden, doe je best a.s.  maandag met de 4-maandelijkse schrobbeurt in het Trefpunt 😏

En ja hoor, Louise was al snel opgeknapt diezelfde dag en mijn been gaat goed als ik el uur rust. Ook de voeten zijn zo goed als blarenvrj.

De Pyreneeen komen in zicht

4 september 2015

4 september 2015 Saint Palais -Lacarre 22 km

 
Voor het eerst vers stokbrood gekregen bij het ontbijt. Het ontbijt is nooit meer dan altijd wat oud brood, soms geroosterd met diverse jams en thee. Frank moet een paar dagen rust houden ivm scheenblessure. Charlotte gaat de noordroute nemen, dus afscheid genomen en weer op pad, brood kunnen we in Ostabat kopen 10 km verderop volgens onze gegevens,maar daar blijkt de bakker deze week met vakantie te zijn, de bar is dicht, maar we vragen toch een bak koffie door een raam wat ik openduw. Dat krijgen we dus, bakker is 4 km verderop, daar aangekomen is hij nog net open. 
Het was vanochtend aardig koel, we naderen de Pyreneeën en dat is te merken, veel nevels op de heuvels, prachtige vergezichten, we hebben vandaag echt genoten van het landschap. Op een bovenste punt stond ook een tafel met alle pieken erop, maar ik ken er geen een. We zien mooie vegetatie, veel bloemen, salamanders, ook weer veel koeien, het zijn net Alpenweiden. En niet te vergeten alle kerkjes waar we langs komen, Mariabeelden, Christusbeelden en vele kruizen.
Je krijgt hier ook elke dag vele malen te horen: bon courage en bon camino. 
 
Het weer is prima om te wandelen, niet te warm, niet veel zon en geen regen.
Morgen komen we na 10 km aan in St. Jean Pied-de-Port, het begin van de overtocht van de Pyreneeën. Louise had het zo bedacht om vanuit ons slaapadres een adres ongeveer 8 km bergop te reserveren, maar gisteren en vandaag gebeld, maar dat zit allemaal vol. Nu gaan we morgen niet verder dan St. J P de P en moeten dan op 1 dag 27 km de Pyreneeën over, we zullen zien, er is geen andere manier.
We zitten sinds gisteren in Baskenland, alle borden hebben 2 namen, Frans en Baskisch. En we gaan zo dadelijk ook een Baskische maaltijd eten, heeft onze gastvrouw gezegd Haar zoon zorgt daarvoor.
Het stadje Saint Palais waar we gisteren waren was best een modern, druk en oud stadje. Om 3 uur in de middag waren alle winkels open, dat heb ik nog nooit meegemaakt. We hebben een welvarende streek doorgelopen de laatste dagen, maar ik heb het idee dat het hier weer wat armer wordt.
 
Er zijn in dit gebied op diverse plaatsen fruitbomen geplant, met en bordje erbij, speciaal voor de pelgrims, er zit alleen nog geen fruit aan.
 
We kwamen aan het eind van onze mars een oudere man tegen die direct vroeg: ca va? En ook waar we gingen slapen, dat vertelden we hem en hij ging ons direct voor, nou, dat was maar goed anders hadden we dit nooit gevonden, de dame was ons al tegemoet gereden, vertelde ze maar ons niet gezien. Bleek ze even een postpakketje bij haar buurman gebracht te hebben op het moment dat wij passeerden. Eind goed, al goed.
Morgen dus een beetje een rustdag met 10 km, dan maar wat winkelen in St. J P d Port. Daar moet het gigantisch druk zijn omdat daar veel pelgrims starten, we zullen zien.